X
W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczone w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.

Tynki

TYNKI


Tynki zewnętrzne:

  • chronią ściany przed negatywnymi wpływami zewnętrznymi (wilgoć, opady, zmiany
  • temperatur, promieniowanie UV, zawarte w atmosferze i opadach związki chemiczne);
  • chronią ściany przed uszkodzeniami mechanicznymi;
  • chronią palne i nieodporne na działanie ognia części ścian zewnętrznych przed skutkami pożaru;
  • poprawiają właściwości termoizolacyjne;
  • poprawiają estetykę budynku;


Wymagane właściwości użytkowo-techniczne:

  • trwałość – w naszych warunkach klimatycznych tynk powinien wytrzymać 80-100 lat (tynki wielowarstwowe) lub do 50 lat (tynki cienkowarstwowe) bez konieczności wymiany;
  • niezmienność właściwości w czasie;
  • dobra przyczepność do podłoża;
  • paroprzepuszczalność;
  • wodoodporność;
  • odporność na zabrudzenia i zmywalność – otynkowana powierzchnia nie może przyciągać ani pochłaniać brudu. Cechy te, w połączeniu ze zmywalnością, umożliwiają renowację i odświeżenie powierzchni przez nałożenie powłok malarskich lub cienkiej warstwy odpowiednich mas szpachlowych;
  • estetyczność;


Tynki przygotowujemy ze sporządzanych na budowie zapraw tynkarskich, z suchych mieszanek tynkarskich wymagających dodania wody lub innego rozpuszczalnika, lub używamy gotowych mas tynkarskich występujących zwykle w postaci masy dyspersyjnej. Możemy je nakładać ręcznie lub maszynowo.

Ze względu na rodzaj użytego spoiwa, grubość i sposób nakładania tynki zewnętrzne dzielimy na:


1. Tynki tradycyjne wielowarstwowe – grubości 1-3 cm. Najczęściej wykonywane jako trójwarstwowe, mogą być jednak także dwu- (tynki surowe i zwykłe), a nawet jednowarstwowe (tynki surowe). Właściwości i zastosowanie:

  • tynki wapienne – występują rzadko, stosowane są głównie do renowacji zabytków (zalecane jest tam używanie tylko materiałów „historycznych”, odpowiednich dla osłabionego i starego podłoża);
  • tynki cementowo-wapienne – nadają się do układania na większości materiałów używanych do budowy ścian zewnętrznych, dlatego też najczęściej się je stosuje;
  • tynki cementowe – ze względu na dobrą wodoodporność i trwałość stosuje się je na cokołach, ścianach fundamentowych oraz na powierzchniach szczególnie narażonych na uszkodzenia mechaniczne.

   Sposób użycia:

Najczęściej wykonuje się je jako trójwarstwowe (obrzutka 3-6 mm, narzut 10-20 mm, gładź lub tynk ozdobny albo szlachetny).
Jeżeli wykonujemy je z gotowych mieszanek to zwykle rezygnujemy z obrzutki (niekiedy wykonując w zamian warstwę kontaktową), zamiast narzutu stosujemy tynk podkładowy, a jako ostatnią warstwę tynk dekoracyjny.

Przy wykonywaniu tynków wielowarstwowych należy pamiętać aby zawsze słabą warstwę nakładać na warstwę mocniejszą. Pozwoli to zapobiec odparzeniu i odpadnięciu tynku.
Minimalna temperatura, przy której można wykonywać tynki wynosi +5°C, jednak najlepiej wykonywać tynki zewnętrzne w temperaturze od +15 do +20°C. Podczas bardzo ciepłych dni tynki powinno się ocieniać siatkami (min. 2 dni) oraz zwilżać wodą (min. 7dni).

 
2. Tynki cienkowarstwowe – grubości 2-10 mm.

Stosuje się je zwykle podczas dociepleń budynków metodą lekką-mokrą.

a) mineralne – spoiwem jest zwykle cement lub wapno;

właściwości:

    • wysoka paroprzepuszczalność;
    • odporność na działanie wody;
    • odporność na działanie ognia;

b) żywiczne (polimerowe) – spoiwem jest żywica polimerowa lub akrylowa;

właściwości:

    • odporność na działanie wody;
    • niska paroprzepuszczalność;
    • elastyczność;
  • łatwo ulegają zabrudzeniu (powłoka nie odprowadza ładunków elektrostatycznych więc przyciąga kurz);
    • trudno zapalne lub nie przenoszące ognia;

c) silikonowe - spoiwem jest żywica metylosilikonowa;

    • łączą zalety tynków mineralnych i żywicznych.

właściwości:

    • duża paroprzepuszczalność;hydrofobowość, a w związku z tym odporność na działanie mrozu i niska nasiąkliwość;
    • wolno ulegają zabrudzeniu, a niektóre same oczyszczają się podczas deszczu;
    • zwiększają trwałość muru;
    • duża trwałość kolorów;

d) krzemianowe (silikatowe) – spoiwem jest szkło wodne;

właściwości:

    • paroprzepuszczalność;
    • odporność na deszcz;
    • odporność na działanie agresywnych związków chemicznych występujących w środowisku miejskim i działanie "kwaśnych deszczy".
    • reagują z dwutlenkiem węgla zawartym w powietrzu zwiększając swoją trwałość;
    • elastyczność pozwalająca pokrywać rysy skurczowe w tynkach tradycyjnych;
    • mała wodochłonność;
    • niepalność;
    • mały opór dyfuzyjny;

Zastosowanie:

    • płyty styropianowe;
    • płyty z wełny mineralnej;
    • tynk cementowy;
    • powierzchnie betonowe;



Podczas nakładania tynków cienkowarstwowych warto pamiętać o kilku zasadach:

  • podłoże pod tynki cienkowarstwowe trzeba najpierw zagruntować. Tynki mineralne wymagają dodatkowo równego podłoża – można je uzyskać przy użyciu odpowiedniejszpachlówki mineralnej;

  • tynki cienkowarstwowe nakładamy na suche, mocne i czyste podłoże;

  • jeżeli tynk jest wykonywany na warstwie materiału izolacyjnego ocieplającego ścianę należy go nakładać na podkład z zaprawy z wtopioną siatką z włókna szklanego;

  • tynki cienkowarstwowe należy nakładać w temperaturze od +5°C do + 30°C;

  • należy osłaniać rusztowania, aby padający deszcz nie rozmył tynku a słońce nie spowodowało zbyt gwałtownego wysychania;

  • nie należy robić przerw podczas wykonywania tynków cienkowarstwowych na jednej płaszczyźnie;


Ze względu na podstawową funkcję, jaką mogą pełnić tynki zewnętrzne, można je także podzielić na:


1. Tynki specjalne (np. nakrapiany, kamyczkowy, wypalany, boniowany)

  • tynki cokołowe – o zwiększonej odporności na uszkodzenia mechaniczne, zwiększonej wodoodporności i wodoszczelności;

  • tynki termoizolacyjne – zawierające rozdrobnione lekkie kruszywa lub lekkie wypełniacze organiczne poprawiające parametry termoizolacyjne ściany;

  • tynki renowacyjne – stosowane zwykle przy remontach i renowacjach starych obiektów o zawilgoconych i zasolonych ścianach. Dzięki dobrej paroprzepuszczalności ułatwiają wysychanie murui pozwalają na magazynowanie soli ograniczając tym samym powstawanie wykwitów solnych;

2. Tynki dekoracyjne, w tym m.in.:

  • tynki strukturalne – o powierzchni kształtowanej w wyniku wyciskania wzorów za pomocą wałka, kilni, pacy, gąbki, pędzla, miotełki i tym podobnych narzędzi (tynki kształtowane,kraterowane, czesane, dziobane) ;
  • tynki nakrapiane – powstałe poprzez nakrapianie zaprawy przy użyciu młynka lub małej miotełki uderzanej o klocek (np. baranek);
  • tynki zacierane – o gładkiej powierzchni powstałej przez zatarcie, wygładzenie lub wyrównanie;
  • tynki ciągnione – w wyniku zacierania packą stalową zawarty w nich ziarnisty wypełniacz tworzy różnorodne faktury(np. tynk boniowy);
  • tynki mozaikowe – wykonywane z zapraw o zawierających wypełniacze mineralne z uszlachetnionych granulatów skalnych;



Newsletter




Reklama